Saturday, July 3, 2021

నోటిఫికేషన్

 వేళ్ళు అలవాటుగా పాస్ వర్డ్ టైప్ చేశాయి. ఎర్రర్… 

 

జాగ్రత్తగా మరోసారి నొక్కగానే మళ్ళీ తప్పు పొమ్మంది. కంగారొచ్చి జాగ్రత్తగా మూడోసారి నొక్కేముందు గుర్తు చేసుకున్నా.. కేప్స్ లాక్ సరిచూసుకుని ఎంటర్ చేసేదాకా ఊపిరి బిగించి ఉంచడం అర్ధమవుతోంది. 

 

ఛ!! లాక్డ్ ఔట్.. 

 

*****

 

తెలివొచ్చేసరికి ఆరున్నర. పళ్ళు తోముకుంటూంటే కల గుర్తొచ్చింది. నిజంగా లాక్ అయిపోలేదు కదా అని క్షణకాలం అద్దంలో మొహం చూసుకుంటూ ఆలోచించుకున్నాను. ఇంతకీ సెక్యూరిటీ క్వశ్చన్ ఏమిచ్చానో గుర్తే లేదు. మొదటి కార్ పేరయుంటుంది. లేదా నిక్ ని మొదటిసారి కలిసిన చోటయుంటుంది. 

 

ఫోన్ అందుకుని నొక్కాను.. అటు నుంచి అమ్మ గొంతు వినబడగానే అడగాల్సిన ప్రశ్న సిద్ధంగా ఉంది. 

 

మామీనీ మైడెన్ నేమ్ నాకెప్పుడూ చెప్పలేదేంటి?” 

 

ఫోన్ కాల్ అయ్యాక... కాఫీ కప్ వెచ్చదనాన్ని చేతులతో కప్పుతూ అద్దంలోంచి బయటికి చూస్తూ కూర్చున్నాను. పేరెంట్సేమో హైస్కూల్ స్వీట్ హార్ట్స్. వాళ్ళ ఒక్కగానొక్క కూతుర్ని మాత్రం ప్రేమలో పెద్ద ఫెయిల్యూర్నయ్యాను. 

 

“Move on Sweetie… It has been almost two years! The day's still young. Swipe right again. Alright, tell me when are you coming home?” 

 

మామీ మాటలు మెత్తగాప్రేమగా చెవుల్లో మోగుతున్నాయి. 


రెండేళ్లు! పాండెమిక్ ఊడ్చి పెట్టేసిన రెండేళ్ల సమయమూ నా ఒంటరితనానికి లెక్కగా పనికొస్తుందని ఊహించలేదు. 

 

*****

 

నిక్ తో ఇదే అపార్ట్మెంట్ లోఇదే బ్రేక్ఫాస్ట్ టేబుల్ దగ్గర  గడిపిన చివరి ఉదయం నాకు స్పష్టంగా గుర్తుంది. ఆల్బమ్ లో ఫోటోలే ఇంకా డిలీట్ చేసెయ్యలేకపోతున్నాను. మొన్న ఉదయమేగా.. మెమొరీస్ లో నిక్ కోసం చేసిన అవకాడో టోస్ట్ ఫోటో కనిపించింది. 

 

అదేనా నేను తనతో పూర్తి ప్రేమలో ఉండగా తీసిన చివరి ఫోటో అని అనుమానమొచ్చింది. ఆల్బమ్ తీసి చూసుకుంటే ఆ రోజు సాయంత్రం బైకింగ్ కి వెళ్లొస్తూ తీసుకున్న ఫోటోలు కనిపించాయి. సాయంత్రం డిన్నర్ చేస్తూ తీసుకున్న ఫోటోలూ ఉన్నాయి. అవే ఆఖరనమాట! ఒకటా రెండా… తొమ్మిదేళ్ల సహజీవనం. పెళ్లి దాకా వెళ్లిన బంధం! మర్చిపోయి ఎలా మూవాన్ అయిపోతాను

 

*****

 

ఆ రోజు రాత్రి మంచం మీద చేరాక పెళ్లి కోసం ఇంకా చెయ్యాల్సిన పనుల గురించి నిక్ తో మాట్లాడుతూ ఉన్నట్టుండి "ఇప్పుడిదంతా అవసరమా.." అని బయటికే అనేసాను. తనేమీ మాట్లాడలేదు. ఆపై ఇద్దరికీ నిద్ర పట్టలేదు. 

 

ఇలా జరుగుతుందని ఎందుకో మాకు లోలోపలే తెలుసనుకుంటా. మర్నాడు కాఫీ తాగుతూ చెప్పేసా.. ఈ పెళ్ళి జరిగేలా కనిపించడం లేదని. పెద్ద పెద్ద మాటలేవీ లేకుండానే తొమ్మిదేళ్ళ మా బంధం ముగిసిపోయింది.

 

పాండెమిక్ వెడ్డింగ్ కేన్సిల్ అయితే పెద్దగా ఎవరికీ సంజాయిషీ చెప్పుకోనవసరం లేదేమో కానీ, ఇది అంతకు ముందు జరిగినది.. సరిగ్గా 2019 చివర్లో. అరడజను ఫోన్ కాల్స్కొన్ని ఈమెయిల్స్  తో పెళ్లి పనులు ఆపగలిగాను. 

 

ఉన్నట్టుండి మెరుపులా ఓ ముఖ్యమైన విషయం గుర్తొచ్చింది. స్టోర్ కి పరిగెత్తి వెళ్ళి ఫోన్ చార్జర్ కొనుక్కున్నాను. అప్పటికి నెలరోజులుగా అతని చార్జరే వాడుతున్నాను మరి. పాడయిన వస్తువులకి స్పేర్ ఉండని ఒంటరి జీవితంలోకి మళ్ళీ అడుగుపెట్టానారోజు. ఫోన్ లేకపోతే రోజెలా గడుస్తుంది?

 

*****



మొదటిసారిగా స్నేహితులింట్లో కలిసాం మేం. నిక్ అప్పట్లో నార్టన్ లో పనిచేసేవాడు. నేను న్యూజీలాండ్ వెళ్ళి పనిచెయ్యాలనే ప్రయత్నంలో ఉన్నాను. అప్పుడే ఒక ఇంటర్వ్యూ పూర్తిచేసా కూడా. మాటల్లో ఆ విషయం చెప్పాక నిక్  మొహంలోనవ్వులో కొంత మార్పు కనిపించింది. 

 

ఇదేమీ కుదిరే వ్యవహారం కాదని అప్పుడే అనిపించింది. రెండు రోజుల తరువాత డేట్ కి వెళ్దామని తను పిలవకపోతే అక్కడితో ఆగిపోయేదే. నేనా ఇంటర్వ్యూ లో ఫెయిలయ్యానని నా స్నేహితుల ద్వారా తెలిసాకే ఫోన్ చేశాడని నాకూ తెలుసు. మేమెప్పుడూ ఆ విషయం మాట్లాడుకోలేదు.

 

నా ఉద్యోగరీత్యా టెక్నాలజీ ఎక్కువగా వాడుతాను. 

"నాకు మాత్రం ఇదే ఉద్యోగం కాదా?" అని తను నవ్వేవాడు. 

 

సహజంగా కూడా నాకు టెక్నాలజీ ఇష్టం. తనేమో ఎన్ని సెక్యూరిటీ బ్రీచ్ లు జరుగుతున్నాయో అనే విషయం మీద గంటలకి గంటలు మాట్లాడగలడు. మా ఇంట్లో జరిగే పార్టీల్లో సుషీషార్డెనేఈ లెక్చరూ తప్పనిసరి అని నవ్వుతూ ఉండేదాన్ని. అయినా నన్నెప్పుడూ తక్కువ చెయ్యలేదు తను. కొత్తగా మార్కెట్ లోకి వచ్చిన ఫోన్ కోసం లైన్లో నిలబడదామన్నాబిల్లులన్నీ ఆన్లైన్ కడదామని చెక్ బుక్ ఆర్డర్ చెయ్యడమే మానేసినా సహకరించేవాడు. ఇది మా పరిచయమైన కొత్తల్లో.. అంటే పది పన్నెండేళ్ళ క్రితం విషయం. ఇన్నేళ్ళలో  నా చుట్టూ ప్రపంచం ఎంత మారిపోయిందో తల్చుకుంటే నాస్టాల్జిక్ గా లేదేంటో! 

 

*****

 

మేమిద్దరం కలిసి వెళ్ళిన పార్టీల ఫొటోలురెస్టారెంట్ ల చెక్ ఇన్స్వెకేషన్స్హాలిడే పార్టీలు.. నా దగ్గర బహుశా ఇరవై ముప్ఫై వేల ఫొటోలుంటాయేమో! మేం కలిసి తీసుకున్న మొదటి ఫోటో ఆ రాత్రి స్నేహితుల ఇంట్లో.. నా చేతిలో వైన్ గ్లాస్గ్రూప్ ఫోటోలో నా పక్కనే చోటుచేసుకుని నిలబడ్డ నిక్. తన మొహంలో అదే నవ్వుకళ్ళలో ఉత్సాహపు వెలుగు. ఆ ఫోటో చూస్తుంటే ఆ క్షణానికి టైం ట్రావెల్ చేయగలిగితే బావుండునని బలంగా అనిపిస్తోంది. 

 

నిక్ కి సంబంధించిన ఆఖరి ఫొటో... కిచెన్ కౌంటర్ మీద సగం తెరిచిన టు గో బాక్స్తన నోట్లో క్రాబ్ సుషీ.. డిజిటల్ గా ఆ సుషీ వయసు రెండేళ్ళు. అది కాలంలో ఘనీభవించి ఫొటో రూపంలో నా ఫోన్ లో ఉండిపోయింది.

 

ఇదొక్కటే కాదు. మేం విడిపోయాక చాలా రోజులు నా పర్సనల్ లేప్టాప్ మీద స్క్రీన్ సేవర్ గా మా ఫొటోలు కనిపిస్తూ ఉండేవి. నిర్లిప్తంగా చూస్తూ ఉండేదాన్ని. ఇక చాలు అనుకుని అవి తీసేయడానికి నెల్లాళ్ళయినా పట్టిందేమో. నా మొబైల్ రిమైండర్లలో తన డెంటిస్ట్ అపాయింట్మెంట్స్ కనిపిస్తూ ఉండేవి. ఒకటా రెండా.. తొమ్మిది సుదీర్ఘమైన సంవత్సరాలు. 

 

ఏ అర్ధరాత్రో తెలివొస్తేఇవన్నీ ఎలా వదిలించుకోవాలా అనే ఆలోచన పట్టి పీడించేది. అరచేతిలో ఉన్న ఫోన్ విసిరి కొట్టేస్తే సరిపోతుందాపేరుఊరుసోషల్ సెక్యూరిటీ నంబర్లతో ముడిపడి ఉన్నవెన్ని మారాలి! ఫైనాన్స్ లెక్కలు కూడా కలిస్తే ఆ చిక్కుముడి విప్పడం ఎవరి తరం! మనిషి ఐడెంటిటీతో నరనరాల్లోంచీ ఏకమైపోయిన డిజిటల్ ప్రపంచంలోంచి ఎలా పారిపోవాలి! 

 

*****

 

నేను అస్తమానం ఫోటోలు తీస్తానని విసుగు నిక్ కి. 

 

"ఈ ఫొటోలన్నీ కరెన్సీ అయితే బావుండు. డౌన్ పేమెంట్ కి పనికొచ్చేది." అని నవ్వాడొకరోజు నా ఆల్బమ్ చూస్తూ.  బే ఏరియాకి వెళ్ళిపోయి కలిసి ఇల్లు కొనుక్కుందామని నిర్ణయించుకున్నప్పుడు చూసిన ప్రతీ ఇంటికీ లెక్కలేనన్ని ఫోటోలు తీసుకున్నాను.  

 

ఆఫీస్ లో ఏదైనా సర్ప్రైజ్ పార్టీ ప్లాన్ చెయ్యాలంటే ఎవరి ఫొటో అయినా నా దగ్గర ఉండేది. సన్ గ్లాసెస్ ఎక్కడ పోయాయో ఆరోజు తీసుకున్న ఫొటోలు చూసే నిర్ధారించుకోగలిగాం. 


నాకు తెలియకుండానే నేను జ్ఞాపకాలని పోగు చేస్తూ ఉండేదాన్ని. ఫలానా రోజు ఫలానా పని చేసాం అని కచ్చితంగా టైం తో సహా చెప్పగలగడం గొప్పగా ఉండేది. కానీ దానికేం బుర్ర ఉపయోగించక్కర్లేదు కదా.

 

నిక్ తో విడిపోయాకమామీ బలవంతం మీద థెరపిస్ట్ దగ్గరికి వెళ్లాను. ఇవన్నీ మర్చిపోవడానికి మందుల్లేవాఇన్నిసార్లు తల్చుకోవాలా అని ఏడ్చానొకరోజు. 

 

అప్పుడామె చెప్పింది. జ్ఞాపకాలని మరిచిపోవడంతో పాటూ మార్చుకోగలగడం కూడా ఓ గొప్ప వరమని. ప్రపంచ యుద్ధాల్లోంచివిపత్తుల్లోంచీ బయట పడినవారికి ఫోటోలు ఉండే అవకాశం తక్కువ. వాళ్ళు సహజంగానే జ్ఞాపకాలని మార్చుకోగలుగుతారట. 


మరి నేనోనాదొక బాధ కాదా

 

నా చుట్టూ ఉన్నవన్నీ జ్ఞాపకాలే! కోరి పేర్చుకున్నవి.. డిజిటల్ గా. నా సంగతి సరేజీవితాన్ని ఈ సోషల్ మీడియా శకంలో మొదలుపెట్టిన చిన్నపిల్లలు.. టీనేజర్ల పరిస్థితేంటిడిజిటల్ నేటివ్స్ కదా వాళ్ళు! చెరిపేద్దామన్నా చెరగని తప్పటడుగుల్ని చూసుకుని చిన్నపిల్లలెవరో ఏడుస్తున్నట్టనిపించింది. కొత్త పేజీ తిప్పడమనేది సాధ్యమే కాదు కదా వాళ్ళకి!

 

*****

 

డిజిటల్ ఫుట్ ప్రింట్ గురించి అందరికీ తెలుసు. అందరం చాలా సులువుగా మర్చిపోయే విషయమది. కొన్నేళ్ళ పాటు నేను డౌన్లోడ్ చేసిన ప్రతీ యాప్నేను సబ్స్క్రైబ్ చేసిన ప్రతీ వెబ్సైట్ వివరాలూ ఒక ఎక్సెల్ లో రాసిపెట్టుకునేదాన్ని. అవి కూడా నిక్  హెచ్చరించడం వల్ల ఎక్కడో కలిగిన భయం ఫలితమే. తరువాత ఎప్పుడో అవసరం తీరగానే అన్నీ డిలీట్ చెయ్యాలని నా ప్లాన్. అవసరం తీరడమనేది భ్రమ. ఉహూ.. అవసరముందనుకోవడమే అసలు భ్రమ. 

 

మా బ్రేకప్ తరువాత ఓ బిజినెస్ మీటింగ్ లో పరిచయమైన లోగన్ తో డిజిటల్ ఫుట్ ప్రింట్ గురించి మాట్లాడినంతసేపూ నిక్ గుర్తొస్తూనే ఉన్నాడు. లోగన్ ఘోస్టరీ’ అనే కంపెనీలో పనిచేస్తుంది. ఇంటర్నెట్ లో మన వివరాలెక్కడెక్కడ ఉన్నాయో తెలుసుకునే టూల్ తయారుచేశారు వాళ్ళు. అది మార్కెట్ చేసేందుకే లోగన్ నన్ను కలిసింది. 

 

ఇంకేం.. పెళ్లి కేన్సిల్ అయ్యాక సబ్స్క్రిప్షన్ తీసేసినా, నన్ను ప్రతిరోజూ నోటిఫికేషన్లతో చాలా విసిగించే ఓ వెడ్డింగ్ వెబ్సైట్ క్రోం లో పెట్టిఅందులోంచి పువ్వులమ్మే వెబ్ సైట్ కి వెళ్ళిఘోస్టరీ తో ట్రాక్ చేసి చూసా. అక్షరాలా పదహారు ట్రాకర్లు నన్నే చూస్తున్నాయి. ఒక్కసారి నా చుట్టూ ఉన్న బుడగ టప్ మని పేలిపోయిన భావన.

 

"నువ్వు వద్దనుకున్నా నిన్ను వదలనివెన్నో ఉన్నాయి సైబర్ ప్రపంచంలో. మనిషి పోయినా ఇక్కడిక్కడే తిరిగే దయ్యంలా.." అని నవ్వింది లోగన్.

 

 

*****

 

నిక్ నాకు ప్రపోజ్ చెయ్యడం వింతగా జరిగింది. వెగాస్ ట్రిప్ లో అడుగుతాడనిక్రిస్ మస్ కి తప్పదనీ ఊహిస్తూ వచ్చానా.. యొసమిటీ హైకింగ్ ట్రెయిల్  లో ప్రపోజ్ చేసాడు. నడుస్తూంటే ఒక మలుపులో పెద్ద సెకోయా చెట్టు కనిపించింది. అక్కడ ఫోటో సెషన్ అయ్యాక ఫోటోలు చూసుకుంటూ నిలబడ్డాను. నన్ను చూస్తూ ఎదురుగా ఎంతసేపు నిలబడ్డాడో మరి. నేను తలెత్తి చూసేసరికినెమ్మదిగా నేల మీదకి మోకాలు పెట్టి వంగాడు. ఏడుపొచ్చేసింది. ఆ క్షణంలో తన చేతిలో మెరిసిన ఆ ఉంగరం మెరుపు ఇంకా మర్చిపోలేను!  

 

యొసమిటీ నుంచి వెనక్కి రాగానే గబగబా అరడజను సైట్స్ లో రిజిస్టర్ చేసాను. లొకేషన్ఫ్లవర్స్కేక్టేబుల్ డెకార్… అన్నీ నేనొక్కర్తినేగా చూసుకోవలసింది. 

 

ఎలాంటి హెయిర్ స్టైల్ వేసుకోవాలో అర్ధం కావడం లేదని ఓ ఫ్రెండ్ తో చెప్పుకు బాధపడితేపిన్ టెరెస్ట్ లో చూడమని సలహా ఇచ్చింది. తీరాచేసి పిన్ టెరెస్ట్ లో నేనెప్పుడో రిజిస్టర్ చేసుకున్నానట!  గుర్తే లేదు. నా ఈమైల్ అడ్రస్ ని ఇట్టే చూపించేసింది యాప్. పాస్వర్డ్ రీసెట్ చేసి లాగిన్ అయిపోవడమే. పిన్నులే పిన్నులు అప్పట్నుంచీ. ఇన్స్టా ఫేస్ బుక్ తో కలిసి వచ్చే ప్లస్ వన్ కాబట్టి అదీ అందుబాటులోనే ఉంది.

 

పెళ్ళి వద్దనుకున్నాక కూడా నా న్యూస్ ఫీడ్ నిండా వెడ్డింగ్ గౌన్లుకేకులే. నొప్పేసేదిఏడుపొచ్చేదిఎందుకిలా జరిగిందనే బాధకంటే ఈ నస ఎలా వదుల్చుకోవాలో అర్ధమయ్యేది కాదు. 

 

ఎవరైనా మెసేజ్ చేసినా కింద అక్షరం టైప్ చెయ్యగానే బిలబిలా మిగిలిన నోటిఫికేషన్స్ కనిపించేవి. అన్నీ డిలీట్ చేసి మెయిల్ ఓపెన్ చెయ్యగానే "పన్నెండు హనీమూన్ స్పాట్స్" అంటూ ఎవడో మెయిల్ పంపేవాడు. మనిషి జీవితంలో ఏడవడానికి కూడా ఖాళీ లేనంతగా డిజిటల్ నస.

 

సెట్టింగ్స్ మార్చుకున్నాను. సజెషన్స్ తగ్గాయి కానీ పూర్తిగా పోలేదు. తుడిచిపారేసే అవకాశమే లేదేమిటని సర్చ్ చేస్తే నేను మైనారిటీ లో ఉన్నానుట! మార్చగలం కానీ పూర్తిగా ఆపేయలేం. 


పెళ్ళి అనుకున్నాక చేసుకున్నవారికి ఏ సమస్యా లేదు. వద్దనుకునేది మైనారిటీయే కదా. 


అలాగే ఒక ఇల్లు కొనుక్కోవాలని కోనేసుకుంటే అక్కడితో అయిపోతుందిఏ కారణానికైనా కుదరని వాళ్ళకి మళ్ళీ అదే గుచ్చీ గుచ్చీ చూపించడం హింస కాక మరేమిటి


ఇదే బిడ్డ గదికి వేసుకునే రంగుల కోసం పిన్ టెరెస్ట్ లో వెతుక్కున్న అమ్మాయికి ఏదైనా అనుకోని పరిస్థితుల్లో బిడ్డ పుట్టి ఉండకపోతే?

 

నాకొచ్చిన అనుమానమే ఎవరికైనా వచ్చి ఉంటుందా అని ఫోరమ్స్ లో చూసా. మనస్తత్వాలని కాచి వడబోసి బిలియన్ల  డాలర్ల బిజినెస్ చేస్తోంది సోషల్ మీడియా! అంత సులువుగా మనుషుల్ని పోనిస్తుందాజ్ఞాపకాలని కూడా సెలెక్టివ్ గా చూపిస్తుంది. 

 

*****

 

ఫేస్ బుక్ మెమొరీస్ లో తరచూ మా రెస్టరెంట్ చెకిన్స్ఫొటోలు కనిపిస్తాయి. "ఈ జ్ఞాపకాలు అచ్చంగా నీకు మాత్రమే కనిపిస్తాయి సుమా. అందరికీ చెప్పమందువా?" అని భద్రంగా తాళం పెట్టి చూపించి మర్యాదగా అడుగుతాడు. వద్దంటే మానేస్తాడు. 

 

విరిగిన కాలోచెయ్యో కట్టు కట్టించుకున్నాక సంతకాలు పెట్టించుకుని ఫోటో తీసుకుంటాం కదా.. మరి అదీ కనిపించాలి కదా అనుకున్నాను. అవి కనిపించవు! ఈ లెక్కన హాస్పిటల్ గౌన్స్ ని కనిపెట్టే ఇంటెలిజెన్స్ ఉంటే తప్ప వాటిని దాచడం కుదరదు. మరి ఎవరైనా బిడ్డని ఎత్తుకున్న ఫొటోలో గౌన్ ఉంటేఇదే ప్రశ్న అడిగితే మెషీన్లు ఇంకా అంత నేర్చుకోలేదు అన్నాడొక ఫ్రెండ్. అతను ఫేస్ బుక్ లో పనిచేస్తాడు. క్షణక్షణానికీ మెషీన్లు నేర్చుకుంటున్నాయి.. అదెంతపని! మనమే ముఖ్యమైనవి ఎన్నో మర్చిపోతున్నాం. 

 

జీవితంలో నొప్పీ ఒక భాగం కదా.. అనుకుంటే ఈ పాండెమిక్ పోస్ట్ లు ఏడాది తరువాత మెమొరీస్ లో కనబడితే!

 

రెండేళ్లుగా ఇంట్లోనే ఉన్నాను. వీలు చిక్కినప్పుడల్లా కూర్చుని డిజిటల్ ఫుట్ ప్రింట్ ని వీలైనంత చెరపడం మొదలు పెట్టాను. కొన్ని సులువుగా దారం తెంపినంత పుటుక్కున టాటా చెప్పేస్తున్నాయి. కనిపించినంత సులువుగా అక్కడితో అయిపోదని నాకూ తెలుసు. ఎక్కడో ఎవరో నా క్రెడిట్ కార్డ్ మీద మూడువేల రూపాయిల ఎలక్ట్రానిక్స్ కొన్న సందర్భం అకస్మాత్తుగా గుర్తొచ్చింది. ఎక్కడికి పారిపోతాం! ఎవరి నుంచి పారిపోతున్నాం?

 

ఒక మనిషికి  దూరమైపోవాలనుకున్న మరుక్షణం వెళ్ళి చార్జర్ కొని తెచ్చేసుకున్నంత సులువుగా డిజిటల్ స్వేచ్ఛ కొనేసుకోగలనా

 

సాలీడు గూడు కట్టినట్టు జాగ్రత్తగా నా చుట్టూ నేనే అల్లుకున్న డిజిటల్ ప్రపంచంనన్ను కదలనివ్వట్లేదు. సూపర్ పవర్స్ లేని మామూలు మనిషిని కదా. 

 

*****

 

ఫోన్ లో ఫొటోలు స్క్రోల్ చేస్తూ ఆగిపోయాను. ఆ ఫోటో నా ఫేవరెట్. అందులో మామీ వీపు మాత్రమే కనిపిస్తోంది, నేను తనని కౌగిలించుకున్నాను. నా మొహంతన భుజం మీదుగా  కేమెరా వైపు చూస్తూ నవ్వుతూ కనిపిస్తోంది. తెల్లని సిల్క్ గౌన్ లో ఉన్నాన్నేను. నన్నలా చూసి తను కన్నీళ్ళు పెట్టుకుంది. సేల్స్ గర్ల్ గబుక్కున నా ఫోన్ అందుకుని తీసిన ఫొటో అది.  మామీని చుట్టుకున్న నా చేతికున్న ఉంగరపు రాయి దీపాల వెలుగుల్లో తళుకుమంటోంది. నా మోహంలో స్పష్టంగా కనిపిస్తున్న గర్వం, ఆనందం! అది డిలీట్ చెయ్యలేను. మామీని అలా కౌగిలించుకోవాలన్నా కుదరనంత దూరం రెండేళ్లుగా మా మధ్య. ఆ ఫోటోకి ఇక్కడ కూర్చున్న నాకూ మధ్యలో ఒక పాండెమిక్ నడిచిన రెండేళ్ల కాలం ఉంది. వీలైనంత త్వరలో ఇంటికెళ్ళాలి. 

 

నాకిష్టమైన ఫొటో ఇంకొకటుంది. సెకోయా చెట్టు కింద నిలబడి నవ్వుతున్న నేను.  

 

అక్కడే నిక్ నన్ను పెళ్లి చేసుకోమని అడిగాడు. "Paula Merril, will you marry me?" అన్నాడు. 

 

ఎందుకు కాదనలేకపోయానుఈ జ్ఞాపకాలన్నీ చెరిపేయనవసరమే ఉండేది కాదుగా..

 

ఇంతేనాఇంకాస్త రొమాంటిక్ గా అడగలేకపోయావా?” అని తరువాతెప్పుడో కవ్విస్తే.. 

 

రోజులో ఒక ఫోన్ కి ఏవరేజ్ న అరవై మూడు నోటిఫికేషన్స్ వస్తాయట. నీ ఫోన్ కైతే దానికి డబల్ అనుకో.. నీ ప్రతి నోటిఫికేషన్ నేనే అవాలనుందిపెళ్లి చేసుకుంటావా అని అడిగుండాల్సింది!” అన్నాడు నవ్వుతూ.. 

 

 *****


(after reading an article in Wirally) 

 

3 comments:

  1. బాగుంది.చదివించింది.

    ReplyDelete
  2. మనం వదిలేసినా, మనలని వదలని ఙ్ఞాపకాలు.
    మనసు దొంతరలలోంచి లేచి వచ్చి బాధని రేపుతుంటే
    ఈ గుర్తుచేసే సాంకేతికత అగ్నికి ఆజ్యాని చేరుస్తుంది.

    గూడులా అల్లుకున్న మమతల బంధాలు పురిలేని ధారంలా తెగిపోతే
    తెగిన ధారపు ముక్కలని తుడిచి పారవేయలేని సునితమైన మనసు.

    ReplyDelete
  3. బాగుంది. నిజంగా ఇప్పటి పరిస్థితి ఇదే. డిజిటల్ ఫుట్ ప్రింట్ పర్యవసానం ఎన్నిరకాలుగా ఉండబోతోందో. ఆపకుండా చదివిస్తుంది మీ శైలి.

    ReplyDelete